آموزش قدم به قدم برنامه نویسی سی
با سلام به تمامی عزیزان :
درس اول : مقدمات و پیش نیاز زبان برنامه نویسی سی
داده یا متغیر : ابتدا ما باید بدانیم که اصلا متغیر چیست و برای چه چیزی به کار برده می شود ما برای اینکه بتوانیم اطلاعات یا ورودی و خروجی های خودمان را در حافظه نگهداری کنیم از متغیر استفاده می کنیم که این متغیر ها امکان نام گذاری را دارند و می توانند به هر طوری که ما بخواهیم نام گذاری شوند.
توجه فرمائید که نام متغیرها نمی توانند با اعداد آغاز شوند.
انواع متغیر ها : ما باید هنگام تعریف متغیرها نوع آنها را هم تعریف کنیم متغیر ها چندین نوع دارند که از جمله صحیح،اعشاری،کاراکتری و غیره می باشد
مقدار اولیه: ما می توانیم هنگام تعریف متغیرها به آنها مقدار اولیه بدهیم توجه شود که ما می توانیم با توجه به نوعی که به آنها می دهیم با همان نوع به آنها مقدار دهیم
چند مثال :
مقدار اولیه نام نوع
Int x = 10;
Double y ,z;
تعریف مقادیر ثابت : گاهی در برنامه ما نیاز داریم که مقادیری برای متغیرها تعریف کنیم که در تمام طول اجرای برنامه ثابت باشند
مثال :
مقدار ثابت نام کلمه کلیدی
#define x 100
#define y 25
در تعریف ثوابت با این روش دقت شود که باید کلمه کلیدی حتما قید شود و نام متغیر اختیاری می باشد از لحاظ نام گذاری و مقدار آن . دقت شود که مساوی هم نمی خواهد
روش دوم :
مقدار ثابت نام نوع کلمه کلیدی
const int y = 25
در روش دوم چند نکته موجود می باشد اول اینکه باید نوع ثابت هم در آن قید شود و کلمه کلیدی هم باید حتما قید شود و توجه شود که مساوی هم می خواهد.
عملگر های محاسباتی :
- برای تفریق دو عدد x-y
+ برای جمع دو عدد x-y
* برای ضرب دو عدد x*y
/ برای تقسیم دو عدد x/y
% برای باقیماندهتقسیم x%y
-- برای کم کردن یک واحداز عددx--
++ برای جمع کردن یک واحدبه عددx++
اما دو عملگر ++ و – نکتهای دارند آن هم اینکه اگر قبل از متغیر بیاییند یا بعد از متغیر اگر قبل از متغیر بیایند ابتدا در همان کد برنامه یک واحد به متغیر افزوده شده و بعد کدی که ما نوشتیم بر آن اعمال می شود و اما اگر بعد از متغیر بیایند در همان خط کد برنامه که در حال کامپایل شدن است ابتدا با همان مقدار قبلی آن کد خط اجرا شدا و بعد به آن یک واحد افزوده می شود.
مثال :
X = 5;
Printf("%d" , ++x) (1
Printf("%d" , x++) (2
در دستور اول ابتدا یک واحد به x افزوده شده و بعد مقدار آن چاپ می شود اما در دستور دوم ابتدا مقدار x چاپ شده و بعد به مقدار x یک واحد افزوده می شود.
عملگرهایرابطه ای:
عملگرهای رابطه ای همان عملگر های بزرگتر و کوچکتر و بقیه میباشند که در صورت نیاز از آنها استفاده می کنیم.
< بزرگتر x > y
> کوچکتر x < y
=< بزرگتر مساوی x >= y
=> کوچکتر مساوی x =< y
== متساوی x == y
=! نا مساوی x != y
تقدم عملگرها :
در یک عبارت ،عبارت یعنی اینکه ما از چندین عملگر در یک خط استفاده کرده باشیم به آن عبارت می گوییم در یک عبارت پرانتز بیشترین ارزش را داردبنابراین ما باید قسمت های مهم یک عبارت را در داخل پرانتز قرار دهیم.